2 دخمل سمپادی

روش هایی برای خوشحال تر زیستن...

5friends — Sun, 07 Oct 2007 18:10:31 GMT

خـوشحالي يك وضعيت خاص ذهـنـي اسـت. هـر فـردي در زنـدگي خـود روزهـايي را تجربه نموده كه برايش خوشايند نبوده است. اما ناخرسندي مزمن ميتواند سلامتي، شغل و روابط شما را تحت تاثير قرار دهد. بجز هـرگونه مشكـلات پزشكي يا افسردگي هاي بلندمـدت كه نيازمند تجويزهاي طبي و مساعدت حرفه اي مي باشند، ميتوانـيـد مـيزان خوشحالي خود را كنترل نماييد

بـه خـوشـحال بـودن فـكر كـنـيــد تا احساس و ظاهر بهتري بدست آوريد. دراين قسمت نكته هاي وجود دارند كه شمارا در اين كار ياري مي نمايند

خوش بين باشيد

بـه زنـدگي با ديـدي مثـبـت نگـاه كـنـيد تـا خـود را بـه دليل احساس انرژي و خوشحالي بسيار زيادي كـه نصيبتان خواهـد شد، متعجب سازيد. بـه ياد داشته باشيد كه افراد شاد و مثبت بيشتر مي توانند ديگران را مجذوب خود كنند

ديد وسيعي داشته باشيد

اجازه ندهيد مسائل كوچك شما را آشفته نمايـد. بـراي رسيـدن بـه هـدف خـود پـايدار و مـقاوم باشيد، خـواه آن هـدف رياست، پرداخت رهن و يا يك ازدواج طولاني مدت باشد. در ايـن راه بـا موانـعي مواجه خواهيد شد؛ به سرانجام و پـاداش تلاشـتان فكر كـرده و از ناخرسندي بخاطر مسائل كم اهميت دوري نماييد

سپاسگزار باشيد

از ديگران قدرداني كنيد. از همكار خود بخاطر كمكش بشما تشكر كرده و بدليل موفقيت در انـجـام كـارش بـه او تـبريك بـگوييد. بـه خدمتكاري كه صبحانه شما را برايتان مي آورد كـلمـه اي محـبت آميـز بيان كنيد. به شخص درمانده اي كـه در خـيـابان از مـقـابـلـش رد ميشويد، چند سكه كمك نموده و از اينكه زندگي مسرت بخشي داريد شكرگزار باشيد

از زندگي لذت ببريد

به كارهايي مبادرت نماييد كه از انجام دادن آنها لذت ميبريد: اتومبيلتان را بـشوييـد، بـه برخي تعميرات جزئي در منزل بپردازيد، تلويزيون تماشا كنـيـدخريد برويد. براي خود يك اولويت قائل شده و آنچه را كه دوست داريد انجام دهيد

از جسم خود مراقبت نماييد

خوب بخوريد و ورزش كنيد. به باشگاه رفته و كمي بدويد يـا در يـك بازي ورزشي شركت كنيد. هـمراهي نمودن يـك تـيم به عنـوان يـك عضـو و بيرون رفتن با هم تيمي ها بعد از بازي، براي جسم و فكر شما مفيد خواهد بود

برنامه هاي خود را تغيير دهيد

برنامه هاي روزانه خود را عوض نموده تا انرژي جـديدي پيدا كنيد. مرز مشخصي بين كار و تـفريح ايـجاد نـماييد. بـراي فـعاليتهاي ســرگرم كننده و يا تفكر در محيطي آرام از خانه خارج شويد

با مردم در تماس باشيد

آيا بخاطر مي آوريد زمانـي كـه يك دوست قديمي بطور غير منتظره با شما تماس گرفت چه احساسي داشتيد؟ براي يكي از آشنايان ايميلي ارسال نمـوده يا با افراد فاميل و يا دوستان قديمي خود تماس گرفته و از حال آنها باخبر شويد

خلاق باشيد

روزنه اي براي انرژي خلاق خود بيابيد. اين ممكن است شـامـل كـاردسـتـي، باز سازي، نقاشي، ترسيم كاريكاتور، نويسندگي و يا حتي باغداري باشد مهم نيست كه چــقدر مشغله داشته باشيد و يا تا چه اندازه در آخر هفته احساس بي حالي مي كـنـيـد، اگـر زمـاني را براي انـجـام فـعـاليت هاي خلاق اختصاص دهيد، احساسي شادتر و سالم تر خواهيد نمود

براي خود همدمي پيدا كنيد

تقسيم نمـودن تجربيات با كسي كه به او عشق مي ورزيد، خوشحالي شما را افزايش خـواهـد داد. عـشـق مـطلق باعث بوجود آمدن احـسـاس امنيت، رضايت و شادماني در شما مي گردد. روابط جنسي مشروع نيز ميتواند بـراي ذهـن و جسم شما اثرات بسيار مفيدي داشته باشد

با كسي صحبت نماييد

يكي از دوستان خود را براي هم صحبتي و بيان احساسات و عقايد خود انتـخـاب كـنيد. او در مـورد شما قضاوت ننموده و مشكلات شما را حل نخـواهد كرد. وي بـه حـرفهايـتـان گوش مي دهد چرا كه مي داند شما نيز همين كار را برايش انجام خواهيد داد

تخيل كنيد

آرزوها و بلند پـروازي هاي خود را يادداشت نموده و به تدريج آنها را واقعيت بخشيد آنگاه هميشه چـيزهايي بـراي انــتظار كشيدن، و جايي براي متمركز كردن انرژي خود خواهيد داشت

بخشنده باشيد

شايد زمان آن فرا رسيده باشد كه كسـي ( يـا خودتان ) را بخاطر چيزي كه اتفاق افتاده و يا گفتـه شـده مـورد بـخشايـش قـرار دهــيد. اتفاقات و اشتباهات گذشته را پـذيرفته و فراموش كنيد. بدانيد كه نميـتوانيد زمان را بـه عـقب برگردانيد. شادماني خود را با از ياد بردن نوميدي ها و شكستهاي گذشته دوباره بدست آوريد

نگران نباشيد، خوشحال باشيد

در دنـياي واقعي نمي توانيم از ديگران انتظار داشته باشيم تا براي ما شادمانـي ايـجـاد كنند. خوشحالي حالتي از ذهن است كه كاملا ميتواند تحت كنترل شما باشد

محيط پيرامون خود را به گونه اي مهيا سازيد كه فرصتـهايـي بـراي شناختن و لذت بردن از جنبه هاي مثبت و خوشايند زندگي را فراهم آورد. براي شاد بودن تلاش كنيد

التماس دعا...

5friends — Mon, 01 Oct 2007 19:17:13 GMT

در لابه لای خاطرات گمشده ام به دنبال چیزی می گردم

آن قدر آنها را مرور کرده ام

که رنگ تمامشان

از رو رفته است و تمام شعرهایم

معنی عشق را از یاد برده است

آخرین صفحه را می گشایم با این امید که بیایم گمشده خود را...

آری همان است:

سیب سرخ که رنگ تمام خاطراتم را از بوی بهشت

عطاگین کرده است

او همان است: سیب سرخ

****=========================================****

سلام!

خوبین؟

چه خبر؟با ماه رمضان چه می کنید؟

توی این شبها همه محتاج دعاییم...همه!

پس دعاهای خود را بر ما دریغ نکنید.التماس دعا...

راستش فردا شب احیا تو مدرسه ایم.

تا سحر.

از شب تا سحر.

دعا می کنم. واسه همتون.

واسه خودمم.

واسه کسایی که الان بیشترین چیزی که احتیاج دارن دعاست...

واسه اونایی که مشکل لاعلاج دارن.

واسه آدمایی که از همه جا ترد شدن...

آره دعا می کنم.

شما هم واسه من دعا کنین خواهشا"

منم محتاج دعام

دلم می خواد یادم کنین.

به هر حال شبهای قدر رو تسلیت عرض می کنم

با آرزوی قبولی طاعات و عبادات همه ی شما عزیزان، همتونو به خدا می سپارم.

فعلا بای...

خدا رو شکر...

5friends — Fri, 28 Sep 2007 09:46:09 GMT

I am thankful for my teenage daughter who is complaining about doing dishes, because that means she is at home not on the streets.

خدا را شكر كه دختر نوجوانم هميشه از شستن ظرف ها شاكي است اين يعني او در خانه است و در خيابان ها پرسه نمي زند.

I am thankful for the taxes that I pay, because it means that I am employed.

خدا را شكر كه ماليات مي پردازم اين يعني شغل و در آمدي دارم.

I am thankful for the mess to clean after a party, because it means that I have been surrounded by friends.

خدا را شكر كه بايد ريخت و پاش هاي بعد از مهماني را جمع كنم اين يعني در ميان دوستانم بوده ام.

I am thankful for the clothes that fit a little to snug, because it means I have enough to eat.

خدا را شكر كه لباسهايم كمي برايم تنگ شده اند اين يعني غذاي كافي براي خوردن دارم.

I am thankful for weariness and aching muscles at the end of the day, because it means I have been capable of working hard.

خدا را شكر كه در پايان روز از خستگي از پا مي افتم اين يعني توان سخت كار كردن را دارم.

I am thankful for a floor that needs mopping and window that need cleaning, because it means I have a home.

خدا را شكر كه بايد زمين را بشويم و پنجره ها را تميز كنم اين يعني خانه اي دارم.

I am thankful for the parking spot I find at the far end of the parking lot, because it means I am capable of waking and that I have been blessed with transportation.

خدا را شكر كه در جايي دور جايي دور جاي پارك پيدا كردم اين يعني هم توان راه رفتن دارم و هم اتومبيلي براي سوار شدن .

I am thankful for the noise I have to been from my neighbors, because it means that I can hear.

خدا را شكر كه سر و صداي همسايه ها را مي شنوم . اين يعني مي توانم بشنوم.

I am thankful for the pile of laundry and ironing, because it means I have clothes to wear.

خدا را شكر كه اين همه شستني و اتوكردني دارم اين يعني من لباسي براي پوشيدن دارم.

I am thankful for the alarm that goes off in the early morning hours, because it means that I am alive.

خدا را شكر كه هر روز صبح زود بايد با زنگ ساعت بيدار شوم اين يعني من هنوز زنده ام.

I am thankful for being sick once a while, because it remind me that I am healthy most of the time.

خدا را شكر كه گاهي اوقات بيمار مي شوم اين يعني به يادم مي آيد مي آورد كه اغلب اوقات سالم هستم.

I am thankful for the becoming broke a shopping for new year, because it means I have beloved ones to buy gifts for.

خدا را شكر كه خريد هداياي سال نو جيبم را خالي مي كند اين يعني عزيزاني دارم كه مي توانم براي شان هديه بخرم

باز آمد بوی ماه مدرسه...بوی پاییز...

5friends — Sat, 22 Sep 2007 07:52:18 GMT

بوی پاییز می آید

بوی غربت

بوی جدایی برگ از درخت

دلم برای درخت می سوزد

آن زمان که مرگ برگ را میبیند مرگ یگانه همدم خویش چه زود گذشت

فصل شور و عشق و حرارت

فصل تابستان

وچه زود رسید

فصل جدایی،تنهایی،حسرت

فصل پاییز

چه دلسنگ آن عابری که پا بر روی برگ می گذارد

و آه درخت را نمی شنود

من میدانم که

چقدر تنهایی درخت بزرگ است

........................................................................................................................................................

سلام و صد سلام.درود و صد درود به همه ی سمپادیای گل وبلبل و سمبل!و غیر سمپادیای عزیزتر از گل و بلبل و سمبل!

خوبین؟

امروز 31 شهریور و فردا مدارس باز میشه!

کتابهاتونو خریدین؟با دفترها؟ سیمی ان یا نه؟

آخه ما از بچگی اغده ی دفتر سیمی داشیم الان هرچی سیمی میخریم سیر نمیشیم!

هم اکنون کتابها سفید و صاف و زیبا هستند(بابا عفت کلاااااااااام!).(البته اگه دوسالانه نباشید!!!!!!!!! )

اما بعد از یکی دو ماه اگه باز کنی چرک ازشون می باره! اولا رو نگاه کنی باسلیقه ، وسطا و آخرا هم که...خدا نصیب هیچ کس نکنه!

یعنی دیگه نمی تونیم جلو TV ولو شیم؟؟؟؟یا پای com نصب بشیم؟(منظوراز نصب: پارک کردن،نشستن به مدت طولانی!!) یا تا لنگ ظهر بخوابیم؟؟؟؟ ماماااااااااااااااااااااااااااا!

خیلی سخته اما باید عادت کنیم!مثل سالهای قبل.

دلم واسه مدرسه تنگ شده اما نه به نمره های کم!

مدرسه ها که باز شن در کیسه ی خبرها هم باز میشه! هرروز یه خبر جدید! یه موضوع خوب!

اما خب طبیعتا کمتر آپ میکنیم! چون دیگه والده (!) نمیذاره بشینیم پای com!در نتیجه فاصله بین دو آپ 1هفته یا بیشتر یا کمتر خواهد بود.

خلاصه دلمون واستون خیلی تنگ می شه:( فقط مارو یادتون نره ها! در وبلاگ تخته نمیشه فقط یه ذره خاک میگیره از بس هیچ کس سر نمیزنه! ولی نگران نباشین! فقط امیدوار باشین به ایام عید یا تابستان بعدی!

دل من که خیلی تنگ میشه.هم واسه تابستون هم واسه شما.راستی حلول ماه مبارک رمضان بر همه ی مسلمانان و روزه داران سمپادی ()و غیر سمپادی مبارک و طاعات و عبادات همتون قبول

پس دیگه وقتتونو نمیگیرم.امیدوارم فردا خوش بگذره! خداحافظ!

می گذارم بروی...

eli — Thu, 13 Sep 2007 07:45:53 GMT

migozaram beravi...migozaram begzari az kenare khatereha.sang mishavamo tasvire to ra ba tabassom haye talkh mishooyam.migozaram beravio boghzhayam ra konje ghalbam penhan mikonam,deltangi hayam ra mikosham va migozaram lahzeha to ra ba khod bebarand...

digar az an ehsase tohi chizi namande ke khateram ra labriz konad.digar tamame saniye hayi ke baraye to mitapand kesalat avar shodando man nagozashtam be enteha beresand...

digar be shishe haye in khatere sang mizanam. migozaram khakestare yade to ra, bad be door dast haye faramooshi bebarad,migozaram in omidhaye kamel bepoosand va az shakhehaye khoshkideye ghalbam bioftand va to ra be sarzamine parte jodayi tabeed mikonam

.jayi ke hich hessi az to ghalbam ra be tapesh va nadarad...

cheshm hayam ra mibandam ta hich neshaneyi az to mara dar zaman monjamed nakonad...

migozaram beravi...migozaram begzari az man.........................

5friends — Wed, 12 Sep 2007 19:44:30 GMT

در مهرماه سال 1382 happy nodeti و rainy nodeti به یکدیگر علاقمند شده و یکدیگر را شایسته ی یک دوستی پایدار دیدند.

این دو کبوتر عشق هرجا که میرفتند به یاد هم بوده و همیشه دعای خیرشان پشت سر یکدیگر بود.آنها پس از مدتها دو انسان خوب را به نامهای boxtree و lollipop شناخته و اجازه دادن آن دو کبوتر نیز وارد گروهی که میخواستند بسازند شوند.پس چهار کبوتر زندگی شیرینی داشته و هیچ شکوه و گلایه ای از روزگار نداشتند.

تا اینکه 1سال گذشت ...این 4 نفر که SEND نامیده میشدند به ورود پنجمین نفر هم اجازه دادند.

در سال 1383 5friends چشم به جهان گشوده و پا به این جان پر از پستی و پلیدی نهادند.

این 5 نفر یاورهای خوبی برای هم بودند.آنها هر جا که میرفتند باهم بودند و مقابل هر کس می ایستادند تا دوستی خود را مقاوم سازند. تا اینکه یک روز میان 2نفر از آنها تفرقه افتاد.

آنها 3 سال دوستی را فراموش کردند و به اختلافهای جزئی اهمیت بیش از حد دادند.به یکدیگر توهین کردند و باعث نابودی آن کانون گرمی شدن که happy و rainy 3 سال زحمت کشیده بودند تاآن را همانطور گرم نگهدارند.

پس اینگونه شد که دیگر آن 5friends قدیمی نشدند و آن صمیمیت همیشگی هیچ وقت دوباره به وجود نیامد....

تا اینکه یک روز پنجمین دختر که نامش sunshine بود، تصمیم به خروج از 5friends گرفته و فکر و ذهن بقیه را مشوش و مغشوش ساخت. که آیا ما نیز برهم زنیم یا خیر؟

تا اینکه قبل از اقدامشان دیگران این لطف را کردند و آنها را جدا ساختند. آنها کلاسهای 4 نفر را جدا نمودند.

دختران به ظاهر بسیار ناراحت جلوه دادند اما در باطن راضی بودند! اما 2 نفر از آنها اینطور نبودند: rainy & happy

آنها از اول بودند و دوستی را شروع کردند. و خود نیز در پایان داستان استوار ماندند. زیرا آنها به یکدیگر علاقمند بودند...و حال که قدم در این وبلاگ نهاده اید مشاهده می فرمایید که نویسندگان نیز همین دو کبوتر عشق هستند...

5friends — Tue, 04 Sep 2007 10:05:22 GMT

امروز: 3شنبه

تاریخ: 16/6/86

موضوع آپ: متفاوت با بقیه!

مدرثه مینویسن یا مدرصه؟ یا مدرسه؟؟؟؟؟؟؟ :دی

یادم رفته بود! کم مونده ها!

خب امروز روز آخر نمایشگاه بود! بعد از مدتها زحمت و 2 روز بدو بدو تموم شد!

شاید نشد جواب زحمتامونو بگیریم اما خب اینم یه تجربه بود! با اینکه سال پیش از نمایشگاه 5f اصلا استقبال نشد اما بازم چیزی نمیگیم!

***..............................................................................***

سکانس 1:

روز اول: 11 شهریور

افتتاحیه: 10 صبح

برنامه ها: یکی دوتا مقاله تئوری، پذیرایی، یه کم سخنرانی و از این جور حرفا

بازدید کننده: نسبتا خوب!

محتویات: ؟؟؟؟!!!!!!

روز دوم: 12 شهریور

روز : خسته کننده ولی خوب

بازدید کننده: برو بچس دبیرستان سمپاد + ریزه میزه هایی که تازه از پنجم قبول شدن!

محتویات: ها؟؟؟!!!!!!!!

روز آخر: 13 شهریور

روز: باحال

بازدیدکننده: بروبچس

محتویات : میشه گفت بهتر

***........................................................................... ***

سکانس 2:

جلسه با اولیای تازه واردان دبیرستان :ss

در این قسمت از هیچی خبر نداریم!!!چون مارو تو راه ندادن!

ولی از استرس دو کیلو لاغر شدیم!

***........................................................................... ***

سکانس 3:

دیدار های غیر منتظره!!!!!!!!!!!!!!!!!

***........................................................................... ***

سکانس 4:

سوتی ها!!!

--گوشتام ریخت! ( منظور : atim tochilde) توسط: N.N

--خواهشد می کنم ناراحند نباش ( منظور: khahishd eliram narahand olma!) توسط: D.T

--در حال برگش از سوپر مارکت و روبه رو شدن با ناظم:

ناظم: کجا بودین؟

K.J: داریم میریم کپی ها رو بگیریم!!!!!!!!!!!!!!!( منظور: درست کردن اوضاع خراب)

***........................................................................... ***

سکانس 5:

الافی!

وقت تمومه! بابای منم که 1 ساعت بعد میاد!

نتیجه: وقتو باید تلف کنیم یه جوری!

میریم سوپری 3تا چیپس میخریم! ساده،سرکه، پیتزا

بعد میریم پلاس میشیم جلو در! بعد از نوش جان کردن، یه ذره آهنگ گوش میدیم با mob. یه ذره هم Bluetooth اینا میزنیم و وقتو میگذرونیم.

شاید یه ذره بی مفهوم باشه اما زندگی شاید همین باشد....

5friends — Sat, 01 Sep 2007 09:38:28 GMT

سلام. بالاخره بعد از یه مدت طولانی که تقریبا 1 ماه شد، برگشتیم! خب خیلی خوشحال شدم وقتی نظراتونو

خوندم. از کسایی که ما رو لینک کردن تشکر می کنم. نگران نباشین! ما هم تک تک کسایی که لطف کردنو

لینکیدن رو میلینکیم.خب در مورد مطلب قبلی هم باید بگم که...

تو این مدت خیلی روش فکر کردیم. خب قبول کردیم که این «سرنوشت» ما بوده. پاره ای از شیرینی های

زندگیمون. شاید دیگه نتونیم 5 تا بشیم، اما... اما میتونیم 2 تا باشیم. به احترام اون روزها. به خاطر 3 سال با

هم بودنمون...دیگه ناراحت نیستیم. 1 سال تحمل میکنیم. سال بعد ان شا الله یه رشته برمیداریم.من و eli khanoom سعی خوذمونو میکنیم...با توجه به نظراتون فهمیدیم که نباید زیاد وابسته به این موضوع باشیم.

با اینکه دیگه اون 5friends قدیمی نمیشیم ( چون دیگه کسی نمیخواد اینطوری بشه) اما منو eli khanoom جای بقیه رو پر میکنیم...دیگه هم نه شمارو نه خودمونو ناراحت میکنیم.از این به بعد هم مطالب طنز، احساسی، علمی و هر چی که شما بگین آپ میکنیم.توی این مدت هم هر چی عید بوده نتونستیم تبریک بگیم.

من( nafis joon) از عوصض خودم و eli khanoom همشونو میتبریکم . مخصوصا عید نیمه ی شعبان.

منتطر آپ های بعدی باشین

مام منتظر نظرات دلنشین و آرامش بخشتون خواهیم بود...

5 دختر سمپادی نابود می شود...

5friends — Tue, 07 Aug 2007 19:36:17 GMT

فکر کنم که دیگه به آرزوشون رسیدن. چقدر مسخرست. این ما بودیم که میگفتیم تا جهنم هم بخواین میریم اما با هم؟ آره

خودمون بودیم. روزا یی که با هم بودیم یادمه. همه چی از یه خودخواهی مسخره شروع شد. از اینکه یه نفر دنبال بهانه برای

قهر کردن بود. پس یه غریبه به راحتی تونست دو به هم زنی کنه. یه جوری نفوذ کنه که همه مجبور شن اونو به عنوان یه

دوست قبول کنن. یکی از خودشون. ولی اون ماجرا تموم شده بود. اونم یکی از ماها شده بود. یکی از خودمون. گوشه ای از

چیزی که ما به اون می گفتیم « دوستی ».

حالا مشکلای بزرگتری داشتیم. کسای دیگه ای هم اومده بودن. شاید از همونایی که ما اونا رو دوست شناخته بودیم. مثل

خودمون که یکرنگی رو باور داشتیم. نه دورویی رو. نه پلیدی رو. نه انکار و سرکار گذاشتن رو. هیچکدوم از اینا با روحی که ما

واسه خودمون ساخته بودیم مغایرت نداشت. با اون چیزی که 15 سال بود توی ماها شکل گرفته بود... پس همه چی یهویی

ریخت به هم. دیگه خنده ها تعطیل شدن و گریه ها جاشونو گرفتن.

دیگه حیاط پشتی خالی شد.

زنگای تفریح 5 نفری تو کلاس می موندیم .

شاید دعوا می کردیم.

یا به هم دلداری می دادیم.

شاید گریه می کردیم. چون دلیلی واسه خندیدن نداشتیم.

بعضی قسمتا بودن که یادمون می رفت همه چی رو. پس شوخی هم میکردیم.

وقتی امتحان داشتیم شاید حواسمون پیشش نبود. چون قبل از اون یه خبر بد شنیده بودیم.

پس ما یه سال اینطوری گذروندیم.

با استرس گذروندن هر لحظه مردن و زنده شدن.

هیچکس نمی خواست 5friends به دوستیش ادامه بده.

هیچکس نمی خواست 5 تا شیطون یه جا جمع شن.

اونا می خواستن حیاط پشتی خالی بمونه.

می خواستن جلوی آینه خالی شه.

ولی انگار با خواستن اونا نبود. ما خودمونم می خواستیم. می خواستیم که تونستن جدامون کنن. نه؟

مگه یه غریبه می تونه یه کاری کنه یه نفر از ما به دست چند سالش شک کنه؟ پس این از ریشه سست نبوده؟

یه اشکالی نداشته؟

یه جاییش نمی لنگیده؟ آره. می لنگید. تقصیر خودمونم بود.

قبل از کنکور ترس داشتیم سوال ها سخت بیان نتونیم حل کنیم و...

بعدش نگران نتایج بودیم که نکنه یکیمون اسمش نباشه...

و بعدش هم نگران تقسیم بندی کلاس ها...

دو مورد اولی مشکلی نداشت. از این بابت خدا رو شکر می کنیم. اما حالا...

2 نفر از 5 نفر تو اول1 و 3نفر بقیه تو کلاس اول 2 . صفا و الهام اول 1. من ، دنیز و کانی اول 2. خنده داره نه؟

من بدون eli چیکار می کنم؟ هان؟ کی جواب سوالمو میدونه؟

ذاتا نمیخواد کسی جواب بده. من که این تو این چند روز به شنیدن خبر بد عادت کردم. پس این یکی هم یکی از اونا بود.

Kani نمیدونیم چشه . از 5friends جدا شد. به هیچکس نگفت دلیلش چیه. نگفت چرا این تصمیم رو گرفته. انگار همونی نبود

که به تدریج و آروم آروم وارد شده بود. به قول خودش از ما خوشش اومده بود. شاید خودشم نمی خواست دنیز و صفا جدا

بیفتن ولی افتادن. نمی خواست تو هچل افتادن من تقصیر اون باشه ولی بود.

شاید همینا عذایش داد و از ما ها جدا شد....

پس بهتره رو اسم 5friends خط بشیم. فعلا باید بگیم 4friends . «فعلا» ...

حالا میایم سراغ کلاسها. این 4 رو هم باید تقسیم بر دو کنیم. هنوزم فکر می کنم شوخیه. که منو دنیز، صفا و الهام.

چرا؟ چراااااااااااااااا؟

دنیز و صفا هم که از اولش میخواستن جدا بیفتن. ولی من و الهام یه ویژگی اصلی داشتیم. همدیگرو « دوست » داشتیم...

نمی خواستیم حتی واسه یه لحظه هم جدا بیفتیم. ولی چون اونا خواستن عملی شد....

اما فکر کردن... شاید کلاسا جدا باشن ولی قلبها هرگز... این وبلاگ باقی خواهد ماند با نام 5friends در حالی که نویسندگان

منو الهام خواهیم بود... اگه الان نگاه کنین عنوان دیگه « 5 دختر سمپادی» نیست. آره دیگه 5 تفنگدار کیلو چند؟

مگه 2 تفنگدار هم هست؟ نه... نیست . ما الان « 2 دخمل سمپادی » هستیم. من+ الهام.

پس :

خداحافظ 5دختر

خداحافظ 5FRIENDS

خداحافظ با هم بودن، باهم خندیدن و باهم گریه کردن

خداحافظ منگلهای با مزه

خداحافظ مدرسه ی راهنمایی

خداحافظ معاونهای هر چند خشن

خداحافظ حیاط پشتی

خداحافظ ...

خداحافظ تقلب های 5 نفری

خداحافظ نشستن ته کلاس

خداحافظ الهام و صفا

خداحافظ مامان 5friends ، صفا

خداحافظ عروس 5friends، الهام

خداحافظ شلوغ 5friends، کانی

دنیز، تو و من تنها موندیم... نمی تونیم جای دوستای صمیمی همدیگرو پر کنیم اما امیدوارم حداقل برای هم امیدی باشیم که

تنهایی و جدایی رو تحمل کنیم....

همین...

از اونایی که ما رو با اسم 5دختر لینک کردن ، نمی خوایم عوض کنن. شاید اینطوری بمونه بهتره....

یادگاری بمونه...

5friends — Sun, 05 Aug 2007 18:20:57 GMT

سلام عرض شد! خوبین دیگه ان شاالله؟

امروز مورد خاصی واسه آپیدن نداشتم. فقط اومدم یه سوال بپرسم ازتون

اینکه چرا با اینکه chatbox گذاشتم براتون یه کلمه هم نمی حرفین توش؟نا سلامتی زحمت بردهحداقل یه سلامی علیکی... از من گفتن بود. بیاین اختلات کنیم.

فعلا بای.